این متن سه نشانهٔ شخص بخیل را توصیف میکند: ترس از نیازمندان، اضطراب از فقر، و رفتار ریاکارانه با نزدیکان. همچنین اشاره میکند که فرد بخیل به دیگران سودی نمیرساند و از سفرهاش به کسی بهرهای نمیرسد.
مفاهیم مطرحشده در متن (مانند بخل و ریا) نیاز به درک نسبی از رفتارهای اجتماعی و اخلاقی دارند که معمولاً از سنین نوجوانی به بعد قابل درک است. همچنین، زبان شعر ممکن است برای کودکان کمسنوسال نامفهوم باشد.
در بیان علامتهای بخیل
با تو گویم یاد گیرش ای خلیل ۱
اولا از سایلان ترسان بود
وز بلای جوع هم لرزان بود ۲
چون رسد در ره بخویش و آشنا
بگذرد چون باد و گوید مرحبا ۳
نبود از مالش کسی را فایده
کم رسد با کس ز خوانش مایده ۴
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.