این متن به موضوع شادی و غم و رابطهی متقابل آنها میپردازد. شاعر بیان میکند که شادی و غم از هم جدا نیستند و هر یک در پی دیگری میآید. او از خدا میخواهد که او را از هر دو رها کند و در آرامش و بیخبری به سر برد. همچنین، متن به گذرایی و ناپایداری دنیا و امور آن اشاره میکند و از خواننده میخواهد که به این موضوع توجه کند.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آنها نیاز به تجربه و بلوغ فکری دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و مفاهیم انتزاعی ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۱۰۷۸ - شادییی کان از جهان اندر دلت آید مخر
شادییی کان از دِلَت آید زِهی کانِ شِکَر ۱
بازخَر جانِ مرا زین هر دو فَرّاش ای خدا
پَهْلوی اَصْحابِ کَهْفَم خوش بِخُسبان بیخَبَر ۲
سایه شادیست غَم غَم در پِیِ شادی دَوَد
تَرکِ شادی کُن که این دو نَسْکُلَد از هَمدِگَر ۳
در پِیِ روزاست شب وَنْدَر پِیِ شادیست غم
چون بِدیدی روز دان کَزْ شب نَتان کردن حَذَر ۴
تا پِیِ غَم میدَوی شادی پِیِ تو میدَوَد
چون پِیِ شادی رَوی تو غَم بُوَد بر َرهْ گُذَر ۵
یاد میکُن آن نَهنگی را که ما را دَرکَشد
تا نَمانَد فَهم و وَهْم و خوب و زشت و خُشک و تَر ۶
هَمچو شمعِ نَخْل بَنْدان کاتَشَش در خود کَشَد
کاغَذِ پُرنَقْش و صورتْ دَرفُتَد در آب در ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.