غزل ۱۰۷۴ - گرم در گفتار آمد آن صنم این الفرار

گَرم در گُفتار آمد آن صَنَم اَیْنَ الْفِرار
بانگِ خیزاخیز آمد در عَدَم اَیْنَ الْفِرار ۱

صد هزاران شُعله بر دَر صد هزاران مَشْعله
کیست بر دَر؟ کیست بر دَر؟ هم مَنَم اَیْنَ الْفِرار ۲

از درونْ نی آن مَنَم گویان که بر دَر کیست آن؟
هم مَنَم بر دَر که حَلْقه می‌زَنَم اَیْنَ الْفِرار ۳

هر کِه پِنْدارد دو نیمَم پس دو نیمَش کرد قَهْر
وَرْ یکی‌اَم پس هم آب و روغَنَم اَیْنَ الْفِرار ۴

چون یکی باشم؟ که زُلْفَم صد هزاران ظُلْمَت است
چون دو باشم؟ چون که ماهِ روشنم اَیْنَ الْفِرار ۵

گِردِ خانه چند جویی تو مرا چون کاله دُزد
بِنْگَر این دُزدی که شَُد بر روزَنَم اَیْنَ الْفِرار ۶

زین قَفَص سَر را زِ هر سوراخ بیرون می‌کُنم
سویِ وَصْلَت پَرِّ خود را می‌کُنم اَیْنَ الْفِرار ۷

در درونِ این قَفَص تَن در سَرِ سودا گُداخت
وَزْ قَفَص بیرون به هر دَم گَردنَم اَیْنَ الْفِرار ۸

بی میْ از شَمسُ الْحَقِ تبریز مَستِ گفتَنَم
طوطی‌اَم یا بُلبُلم یا سوسَنَم اَیْنَ الْفِرار ۹