این متن شعری عرفانی است که در آن شاعر از حالات روحی و عرفانی خود سخن میگوید. او از جدایی و فرار از خودِ دنیوی و رسیدن به وصلت معنوی صحبت میکند. شاعر از دوگانگی و وحدت وجود، عشق الهی و سلوک عرفانی سخن میگوید و از شمس تبریزی به عنوان منبع الهام خود یاد میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی دارد. این مفاهیم ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده و نامفهوم باشد.
غزل ۱۰۷۴ - گرم در گفتار آمد آن صنم این الفرار
بانگِ خیزاخیز آمد در عَدَم اَیْنَ الْفِرار ۱
صد هزاران شُعله بر دَر صد هزاران مَشْعله
کیست بر دَر؟ کیست بر دَر؟ هم مَنَم اَیْنَ الْفِرار ۲
از درونْ نی آن مَنَم گویان که بر دَر کیست آن؟
هم مَنَم بر دَر که حَلْقه میزَنَم اَیْنَ الْفِرار ۳
هر کِه پِنْدارد دو نیمَم پس دو نیمَش کرد قَهْر
وَرْ یکیاَم پس هم آب و روغَنَم اَیْنَ الْفِرار ۴
چون یکی باشم؟ که زُلْفَم صد هزاران ظُلْمَت است
چون دو باشم؟ چون که ماهِ روشنم اَیْنَ الْفِرار ۵
گِردِ خانه چند جویی تو مرا چون کاله دُزد
بِنْگَر این دُزدی که شَُد بر روزَنَم اَیْنَ الْفِرار ۶
زین قَفَص سَر را زِ هر سوراخ بیرون میکُنم
سویِ وَصْلَت پَرِّ خود را میکُنم اَیْنَ الْفِرار ۷
در درونِ این قَفَص تَن در سَرِ سودا گُداخت
وَزْ قَفَص بیرون به هر دَم گَردنَم اَیْنَ الْفِرار ۸
بی میْ از شَمسُ الْحَقِ تبریز مَستِ گفتَنَم
طوطیاَم یا بُلبُلم یا سوسَنَم اَیْنَ الْفِرار ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.