در این متن، شخصی که خود را آواره و دور از شهر و خویشان میداند، از عشق و وابستگی شدید به معشوق سخن میگوید. او بیان میکند که معشوق او را شناخته و در کنترل دارد، تا جایی که تمام وجودش متعلق به معشوق است.
متن دارای مفاهیم عرفانی و عاشقانهای است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد. همچنین، درک عمیقتر این مفاهیم نیاز به تجربه و بلوغ فکری دارد.
الحكایة و التمثیل
کای فلان حق را شناسی بی مجاز ۱
گفت چون نشناسمش صد باره من
زانک ازو گشتم چنین آواره من ۲
هم ز شهر و هم زخویشان دور کرد
دل زمن برد و مرا مهجور کرد ۳
روز و شب در دست دارد دامنم
جمله من او را شناسم تا منم ۴
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.