این متن شعری عاشقانه و عارفانه است که در آن شاعر از عشق و اشتیاق خود به معشوق و جدایی از او سخن میگوید. او آرزو میکند که در خلوت با معشوق باشد و از او بوسههایی بگیرد. همچنین، شاعر از خطاهای خود در این راه و آرزوی وصال با معشوق صحبت میکند. در نهایت، شاعر از فراق شمس تبریزی و تأثیر آن بر روح و جان خود میگوید.
این متن حاوی مفاهیم عاشقانه و عارفانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از عبارات مانند 'برهنه بیقبایی' ممکن است نیاز به بلوغ فکری و درک مناسب از مفاهیم عشق و عرفان داشته باشد.
غزل ۱۰۷۰ - گر به خلوت دیدمی او را به جایی سیر سیر
بی رَقیبَش دادمی من بوسههایی سیر سیر ۱
بس خَطاها کردهام دُزدیده لیکِن آرزوست
با لَبِ تُرکِ خَطا روزی خَطایی سیر سیر ۲
تا یکی عِشرَت بِبینَد چَرخ کو هرگز ندید
عِشرَتِ کَدبانوی با کَدخدایی سیر سیر ۳
یک به یک بیگانگان را از میان بیرون کنید
تا کِنارم گیرد آن دَمْ آشنایی سیر سیر ۴
دستِ او گیرم به میدان اَنْدَرآیم پایْ کوب
میزَنَم زان دست با او دست و پایی سیر سیر ۵
ای خوشا روزی که بُگْشایَد قَبا را بَنْد بَند
تا کَشَم او را بِرهنه بیقَبایی سیر سیر ۶
در فِراقِ شَمسِ تبریزی ازان کاهید تَنْ
تا فَزایَد جانها را جانْ فَزایی سیر سیر ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.