این متن شعری است که در آن شاعر از عشق و جدایی سخن میگوید. او از خاطرات شیرین گذشته و عهد و پیمانهای شکسته یاد میکند و از درد هجران و عشق بیپایان خود میگوید. شاعر همچنین از التماسهای آتشین خود به درگاه خداوند و نقش شمس تبریزی در دگرگونی دین و عشقش سخن میگوید.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیههای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد تا بتواند به درستی درک شود.
غزل ۱۰۶۳ - عزم رفتن کردهیی چون عمر شیرین یاد دار
کردهیی اسبِ جُدایی رَغْمِ ما زین یاد دار ۱
بر زمین و چَرخْ رویَد مَر تو را یارانِ صاف
لیکْ عَهْدی کردهیی با یارِ پیشین یاد دار ۲
کردهاَم تَقصیرها کانْ مَر تو را کین آوَرَد
لیکْ شبهای مرا ای یارِ بیکین یاد دار ۳
قُرصِ مَهْ را هر شبی چون بر سَرِ بالین نَهی
آن که کردی زانویِ ما را تو بالین یاد دار ۴
هَمچو فرهاد از هَوایَت کوهِ هِجْران میکَنَم
ای تو را خُسروْ غُلام و صد چو شیرین یاد دار ۵
بر لَبِ دریایِ چَشمَم دیدهیی صَحرایِ عشق
پُر زِ شاخِ زَعفَران و پُر زِ نسرین یاد دار ۶
اِلْتماسِ آتشینَم سویِ گَردون میرَوَد
جِبْرئیل از عَرش گوید یا رَب آمین یاد دار ۷
شَمسِ تبریزی از آن روزی که دیدم رویِ تو
دینِ من شُد عشقِ رویَت مَفْخَرِ دین یاد دار ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.