الحكایة و التمثیل

عاشقی میمرد چون دل زنده داشت
لاجرم چون گل لبی پرخنده داشت ۱

سایلی گفتش که این خنده ز چیست
خاصه در وقتی که میباید گریست ۲

گفت با معشوق خود چون عاشقم
میزنم یک دم که صبحی صادقم ۳

صبح را خنده صواب آید صواب
کو درون سینه دارد آفتاب ۴

گرچه من خورشید دارم در میان
بر طبق ننهادهام چون آسمان ۵

آفتابی هر که را در جان بود
گر بخندد همچو صبح آسان بود ۶

من که روزم آمد و شب در گذشت
یارم آمد رب و یارب درگذشت ۷

گر کنم شادی و گر خندم رواست
گر گشایم لب و گر بندم رواست ۸

چون شود خورشید عزت آشکار
هشت جنت گردد آنجا ذره وار ۹

بی جهت چندانکه بینی پیش و پس
از همه سوئی یکی بینی و بس ۱۰

جمله او بینی چو دایم جمله اوست
نیست در هر دو جهان بیرون ز دوست ۱۱