الحكایة و التمثیل

بر سر خاکی زنی خوش میگریست
گفت مجنونیش کاین گریه زچیست ۱

گفت چشمم تر دلم غمناک ماند
زین جوان من که زیر خاک ماند ۲

گفت تو در خاکی او در خاک نیست
کو کنون جز نور جان پاک نیست ۳

تا که در تن بود جایش خاک بود
چون بمرد از خاک رست و پاک بود ۴

گرچه تن را نیست قدری پیش دوست
یوسف جان در حریم خاص اوست ۵

چون بغایت بود رتبت روح را
کردتنبیه از پی او نوح را ۶