این متن شعری است که در آن شاعر از ناراحتیها و ناامیدیهای خود در رابطه با شخصی دیگر صحبت میکند. او از بیتوجهی و بیمهری آن شخص شکایت کرده و از او میخواهد که تغییر کند و به او توجه نشان دهد. شاعر همچنین به مفاهیمی مانند جبر، ناتوانی و بیعدالتی اشاره میکند و در نهایت به قدرت و حقیقت الهی اشاره مینماید.
این متن شامل مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از زبان و استعارههای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه دارد.
غزل ۱۰۳۲ - تا چند زنی بر من زانکار تو خار آخر؟
من با تو نمیگویم ای مُرده پار آخِر ۱
ماننده ابری تو هم مُظْلِم و بیباران
تاریک مَکُن ای ابر یک قَطره بِبار آخر ۲
این جُمله فَرمانها از بَهرِ قَدَر آمد
ای جَبْریِ غافِلْ تو از لَذَّتِ کار آخِر ۳
با کور کسی گوید کین رشته به سوزن کَش؟
با بَسته کسی گوید کان جاست شِکار آخِر؟ ۴
با طِفْلِ دوروزه کَسْ از شاهِد و مِیْ گوید؟
یا با نَظَرِ حیوان از چَشمِ خُمار آخِر؟ ۵
چون هیچ نیابی توی پَهلویِ زَنان بِنْشین
از حَلقه جانبازانْ بُگْذر به کِنار آخِر ۶
در قُدرتِ مَخْدومی شَمسُ الْحَقِ تبریزی
غوطی بِخوری بینی حَق را به نِظار آخِر ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.