در اسرارِ نفس مردم و نمود عشق بهر نوع فرماید

نفس با من همی گوید نهانی
که چون افتاد آدم را عیانی ۱

نفس با من همی گوید که چون بود
که شیطانش بگندم رهنمون بود ۲

نفس با من همی گوید همی باز
که چون بُد در عیان انجام و آغاز ۳

نفس با من همی گوید یقینش
که چون بُد اوّلین و آخرینش ۴

نفس با من همی گوید عیانی
که من بنواختم لیکن تو دانی ۵

نفس با من همی گوید یقین دوست
که ایندم در دمِ من از دم اوست ۶

چو دم اندر دمت اینجا دمیدم
یقین بر کام دل اینجا رسیدم ۷

از آن دم دمدمم آدم نماید
دل عشّاق کلّی میرباید ۸

دل عشاق پردرد است از یار
نمیگنجد در این دم هیچ اغیار ۹

دل آن دم کآمدم از چاه بر جاه
نمودم سرّ خود با حیدر آنگاه ۱۰