این متن شعری عرفانی است که به موضوع عشق الهی و فنا در آن میپردازد. شاعر از مرگ به عنوان زندگی حقیقی و از فقر به عنوان غنای واقعی یاد میکند و مخاطب را به سفر در راه عشق دعوت مینماید. او تأکید میکند که در این راه نباید از گمراهی یا دشواریها ترسید، چرا که عشق الهی حمایت و یاری میرساند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۱۰۱۴ - حکم البین بموتی و عمد
رَضیَ الصَّدُ بِحَینی وَ قَصَد ۱
فَتَح الدَّهرُ عُیُونَ حَسَدٍ
فَرَ آنی بِفِناکُم وَ حَسَد ۲
یُهرِقُ العِشقِ دِماءً حُقِنَت
لَیسَ لِلعِشقِ قَریبٌ وَ وَلَد ۳
لکِنِ المَوتُ حَیاهٌ لَکُمَ
لکِنِ الفَقرُ غَناءٌ وَ رَغَد ۴
سافِرُوا فی سُبُل العِشقِ مَعی
لا تَخافُنَّ ضَلالًا وَ رَصَد ۵
لا یَهُولَنَّکُمُ بُعدُکُمُ
دُونَکُم وَفدَ وِصالٍ وَ مَدَد ۶
فَنَسیمُ طَرَبٍ اَولُهَمٌ
یَهَبُ السالِکَ حَولًا وَ جَلَد ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.