این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که در آن شاعر از عشق به معشوق و فداکاری برای او سخن میگوید. او زیباییهای طبیعت و معشوق را ستایش میکند و از فنا و بقا در عشق صحبت میکند. شاعر همچنین از بیقراری و انتظار برای شنیدن سخنی از معشوق میگوید.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از زبان و اصطلاحات شعری قدیمی ممکن است برای سنین پایینتر چالشبرانگیز باشد.
غزل ۱۰۱۱ - میر خوبان را دگر منشور خوبی دررسید
در گُل و گُلزار و نَسرین، روحِ دیگر بَردَمید ۱
با مَلیحًا زادَهُ الرَّحمنُ اِحساناً جَدید
یا مُنیرًا زادَهُ نُورٌ عَلی نورٍ مَزید ۲
خوشتَر از جان خود چه باشد؟ جان فِدایِ خاکِ تو
خوبتَر از ماه چِه بوَد؟ ماه در تو ناپَدید ۳
کُلُّ ذِی رُوحٍ یُفدّی فی هَواکَ رُوحَهُ
کُلُّ بُستان انیق من جناک مُستفید ۴
لستُ اُنکر ما ذکرتُم البقاءُ فی الفنا
کُلُّ مَن اَبدی جَمیلاً لَیسَ یَبعُد اَن یُعید ۵
این مَلولی میکَشَد جان را که چیزی تو بگو
هیچ کَس را کَش گَریبان از گِزافه کِی کَشید؟ ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.