غزل ۱۰۰۸ - یا من نعماه غیر معدود

یا مَنْ نَعماهُ غَیرُ مَعدُود
وَ السَّعیُ لَدَیهِ غَیرُ مَردُود ۱

قَد اَکرَمَنا وَ قَد دَعانا
کَی نَعبُدَهُ وَ نِعمَ مَعبُود ۲

لا یَطلُبُ حَمدَنا لِفَخرٍ
بَل یَجعَلُنا بِذاکَ مَحمُود ۳

قَد بَشَّرَ بِاللِّقاءِ صِدقًه
مَن حَضرَتُهُ الکریمُ مَورُود ۴

وَ الَعدُ مِنَ الحَبیبِ حُلوٌ
وَ السَّعیُ الَی السُّعُودِ مَسعُود ۵

خاصا سَعدی که او به هر دَم
صد دل به سُعودِ خویش بِربود ۶