غزل ۱۰۰۱ - آه در آن شمع منور چه بود

آه در آن شمعِ مُنَوّر چه بود
کآتش زد در دل و دل را رُبود ۱

ای زَده اَندَر دلِ من آتشی
سوختم، ای دوست بیا زودْ زود ۲

صورتِ دلْ صورتِ مَخلوق نیست
کَزْ رُخِ دلْ حُسنِ خدا رو نِمود ۳

جُز شِکَرَش نیست مرا چاره‌ای
جز لَبِ او نیست مرا هیچ سود ۴

یاد کُن آن را که یکی صُبحدَم
این دِلَم از زُلفِ تو بَندی گُشود ۵

جانِ من اوَّل که بِدیدم تو را
جانِ من از جانِ تو چیزی شُنود ۶

چون دِلَم از چَشمه تو آب خورْد
غَرقه شُد اَنْدَر تو و سیلَم رُبود ۷