شمع در این شعر از احساس گمراهی و گرفتاری خود میگوید و بیان میکند که تا زمانی که کسی مانند او (نرم و آسیبپذیر مانند موم) نباشد، نمیتواند درک کند چگونه در دام جهل و تاریکی افتاده است.
محتوا دارای مفاهیم انتزاعی و فلسفی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههای عمیق مانند «طناب» و «چاه» نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۳۷ - شمع آمد و گفت: کیست گمراه چو من
در حلق طناب مانده ناگاه چو من ۱
تا خام رگی چو موم نبود نرود
از جهل به ریسمان فرو چاه چو من ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.