این متن شعری است که در آن شاعر از زیبایی و شیرینی معشوق سخن میگوید و او را به عنبر و مشک تشبیه میکند. شاعر همچنین از عشق و فنا در راه معشوق صحبت میکند و به ستایش شمس تبریزی میپردازد.
این متن حاوی مفاهیم عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از تشبیهات و مفاهیم عمیق نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
غزل ۹۷۶ - خسروانی که فتنهای چینید
فِتْنه بَرخاست هیچ نَنْشینید ۱
هم شما هم شما که زیبایید
هم شما هم شما که شیرینید ۲
هَمچو عَنْبَر حَمایلیم همه
بر بَرِ سیمِتان که مُشْکینید ۳
نشوم شاد اگر گُمان دارم
که گَهی شاد و گاهْ غَمگینید ۴
در صَفایِ میِ نَهان دیدیم
که شما چون کَدویِ رَنگینید ۵
شاهِدانِ فَنا شما جُمله
با لَبِ لَعْل و جانِ سنگینید ۶
بل که بر اسبِ ذوق و شیرینی
تا اَبَد خوش نشسته در زینید ۷
تبریزی شوید اگر در عشق
بَنده شَمسِ مِلَّت و دینید ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.