غزل ۹۷۳ - صوفیان در دمی دو عید کنند

صوفیان در دَمی دو عید کنند
عَنکَبوتانْ مَگَس قَدید کنند ۱

شمع‌ها می‌زنند خورشیدند
تا که ظُلْمات را شهید کنند ۲

باز هر ذَرّه شُد چو نَفْخه صور
تا شهیدِ تو را سَعید کنند ۳

چَرخِ کُهنه به گِردشان گردد
تا کُهَن‌هاش را جَدید کنند ۴

رَغمِ آن حاسِدان که می‌خواهند
تا قَریبِ تو را بَعید کنند ۵

حاسِدان را هم از حَسَد بِخَرند
همه را طالِب و مُرید کنند ۶

کیمیایِ سعادتِ همه‌اند
در همه فَعْلِ خود پَدید کنند ۷

کیمیایی کنند هم اَفْلاک
لیک در مُدّتی مَدید کنند ۸

وان هم از ماهِ غَیب دُزدیدند
که گَهی پاک و گَهْ پَلید کنند ۹

خُنُک آن دَم که جُمله اَجْزا را
بی‌زِ ترکیب‌ها وَحید کنند ۱۰

بَس کُن این و سَرِ تَنور بِبَند
تا که نان‌هات را ثَرید کنند ۱۱