غزل ۹۷۱ - عشق تو مست و کف زنانم کرد

عشقِ تو مَست و کَفْ زَنانم کرد
مَستم و بیخودم چه دانم کرد؟ ۱

غوره بودم کُنون شُدم انگور
خویشتن را تُرُش نَتانم کرد ۲

شِکَّرین است یارِ حَلْوایی
مُشتِ حَلْوا دَرین دَهانم کرد ۳

تا گُشاد او دُکانِ حَلْوایی
خانه‌اَم بُرد و بی‌دُکانم کرد ۴

خَلْق گوید چُنان نمی‌باید
من نبودم چُنین چُنانم کرد ۵

اوَّلا خُم شِکَست و سِرکِه بِریخت
نوحه کردم که او زیانم کرد ۶

صد خُمِ میْ به جایِ آن یک خُم
دَرخورَم داد و شادمانم کرد ۷

در تَنورِ بَلا و فِتْنه خویش
پُخته و سُرخ رو چو نانم کرد ۸

چون زُلَیخا زِ غَم شُدم من پیر
کرد یوسُف دُعا جوانم کرد ۹

می‌پَریدم زِ دستِ او چون تیر
دست در من زَد و کَمانم کرد ۱۰

پُر کُنم شُکرْ آسْمان و زمین
چون زمین بودم آسْمانم کرد ۱۱

از رَهِ کَهکَشان گُذشت دِلَم
زان سویِ کَهکَشان کَشانم کرد ۱۲

نردبان‌ها و بام‌ها دیدم
فارغ از بام و نردبانم کرد ۱۳

چون جهان پُر شُد از حکایَتِ من
در جهانْ هَمچو جانْ نَهانم کرد ۱۴

چون مرا نَرم یافت هَمچو زبان
چون زبان زود تَرجُمانم کرد ۱۵