خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
متن دربارهٔ گلی است که داستان بی‌خویشتنی را بیان می‌کند و افسانه‌ای شیرین از سخن گفتن را روایت می‌نماید. گل به کودکی با دهانی پر از آتش تشبیه شده و ممکن است موسی باشد که می‌گوید «اَرِنِی» (مرا بنگر).
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده مانند «طفلی دهنی پُرآتش» و اشاره به موسی و عبارت «اَرِنِی» نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آگاهی ادبی دارد.
شماره ۴۹ - گل قصّهٔ بی خویشتنی خواهد گفت
گل قصّهٔ بی خویشتنی خواهد گفت
و افسانهٔ شیرین سخنی خواهد گفت ۱
گل کیست به طفلی دهنی پُرآتش
موسی است مگر او«اَرِنِی» خواهد گفت ۲
و افسانهٔ شیرین سخنی خواهد گفت ۱
گل کیست به طفلی دهنی پُرآتش
موسی است مگر او«اَرِنِی» خواهد گفت ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۴۸ - چون شور ز گل در دل بلبل افتاد
گوهر بعدی:شماره ۵۰ - با گل گفتم: چو چشم آن میدارم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
