خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر از طلوع صبح و پایان شب می‌گوید و مخاطب را به بیداری و نوشیدن شراب دعوت می‌کند. او اشاره می‌کند که صبح‌ها بسیار می‌آیند، اما ما به جای توجه به زیبایی‌های زندگی، به خاک (مرگ یا اندوه) می‌نگریم.
متن دارای مفاهیم عرفانی و فلسفی است که درک آن‌ها به بلوغ فکری نیاز دارد. همچنین، اشاره به می‌نوشی ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر نامناسب باشد.
شماره ۵۶ - چون صبح دمید ودامن شب شد چاک
چون صبح دمید ودامن شب شد چاک
برخیز و صبوح کن چرائی غمناک ۱
می نوش دمی که صبح بسیار دمد
او روی به ما کرده و ما روی به خاک ۲
برخیز و صبوح کن چرائی غمناک ۱
می نوش دمی که صبح بسیار دمد
او روی به ما کرده و ما روی به خاک ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۵۵ - جانا گل بین جامهٔ چاک آورده
گوهر بعدی:شماره ۵۷ - صبح از پس کوه روی بنمود ای دوست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
