خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این متن بیان می‌کند که حاضر است در راه عشق، بزرگی و شرافت خود را به خردی و زردی (ضعف و پیری) بدهد. همچنین، به دلیل نداشتن صافی در دین، سجاده‌اش را به دُردی (شراب) می‌دهد. این ابیات نشان‌دهنده‌ی فداکاری در عشق و شاید نوعی بی‌اعتنایی به ظواهر دینی است.
متن دارای مفاهیم عرفانی و پیچیده‌ای مانند فداکاری در عشق و اشاره‌های غیرمستقیم به مسائل دینی و معنوی است که درک آن برای مخاطبان زیر 16 سال ممکن است دشوار باشد. همچنین، اشاره به 'دُردی' (شراب) ممکن است نیاز به توضیح بیشتری برای مخاطبان جوان‌تر داشته باشد.
شماره ۱۰ - در عشق بزرگیم به خردی بدهم
در عشق بزرگیم به خردی بدهم
وین سرخی روی خود به زردی بدهم ۱
از صافی دین چو قطرهای نیست مرا
سجّاده گرو کنم به دُردی بدهم ۲
وین سرخی روی خود به زردی بدهم ۱
از صافی دین چو قطرهای نیست مرا
سجّاده گرو کنم به دُردی بدهم ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۹ - چون با سرو دستار نمیپردازم
گوهر بعدی:شماره ۱۱ - ترسابچهای که توبه بشکست مرا
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
