غزل ۹۳۵ - مکن مکن که پشیمان شوی و بد باشد

مَکُن مَکُن که پَشیمان شویّ و بَد باشد
که بی‌عِنایَتِ جان باغْ چون لَحَد باشد ۱

چه ریش بَرکَنی از غُصّه و پَشیمانی
چو ریشِ عقلِ تو در دستِ کالْبَد باشد ۲

بِکُن مُجاهِده با نَفْس و جنگْ ریشاریش
که صُلح را زِ چُنین جنگ‌ها مَدَد باشد ۳

وَگَر گُریز کُنی هَمچو آهو از کَفِ شیر
زِ تو گُریزد آن ماهْ بر اَسَد باشد ۴

نه گوشِ تو سُخَنِ یارِ مهربان شِنَوَد
نه پیشِ چَشمِ تو دِلْدارِ سَروقَد باشد ۵

نِشین به کَشتیِ روح و بگیر دامَنِ نوح
به بَحرِ عشقْ که هر لحظه جَزْر و مَد باشد ۶

گَذر زِ ناز و مَلولی که نازْ آنِ تو نیست
که آن وظیفه آن یارِ ماهْ خَد باشد ۷

چه ظُلْم کردم بر حُسنِ او که مَهْ گفتم
صد آفتاب و فَلَک را بَرو حَسَد باشد ۸

خَموش باش و مگو ریگ را شُمار مَکُن
شُمار چون کُنی آن را که بی‌عَدَد باشد؟ ۹