شاعر در این ابیات از عشق و دلدادگی به معشوق سخن میگوید و از زلفِ او به عنوان نمادی از جذابیت و دلربایی یاد میکند. او بیان میکند که دلش در پیچوخمهای زلفِ معشوق گم شده و از فرط عشق، زلفِ معشوق حتی به پایین افتاده است.
محتوا شامل مضامین عاشقانه و احساسی است که برای نوجوانان و بزرگسالان قابل درک و مناسب است. همچنین، زبان شعر ممکن است برای کودکان پیچیده باشد.
شماره ۶۴ - تا زلف ترا به خونِ دل، رای افتاد
دل در سرِ زلفِ تو به صد جای افتاد ۱
از بس که سرِ زلفِ تو کردند به خم
دیدم که سرِ زلفِ تو در پای افتاد ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.