غزل ۹۲۵ - دو ماه پهلوی همدیگرند بر در عید

دو ماه پَهْلوی همدیگرند بر دَرِ عید
مَهِ مُصَوَّرِ یار و مَهِ مُنَوَّرِ عید ۱

چو هر دو سَر به هم آورده‌اند در اسرار
هزار وَسوَسه اَفْکنده‌اند در سَرِ عید ۲

زِ موجِ بَحْر بِرَقصند خَلقْ همچو صَدَف
وَلیک همچو صَدَف بی‌خَبَر زِ گوهرِ عید ۳

زِ عیدِ باقیْ این عید آمده‌ست رَسول
چو دلْ به عید سِپاری تو را بَرَد بَرِ عید ۴

به روزِ عید بگویم دُهُل چه می‌گوید
اگر تو مَردیْ بَرجِه رَسید لشکرِ عید ۵

قُراضه‌یی دو که دادی برایِ حَق بِنِگَر
جَزایِ حُسنِ عَمَل گیر گنجِ پُرزَرِ عید ۶

وَگَر چو شیشه شِکَستی زِ سنگِ صوم و جِهاد
میِ حَلالِ سَقا هُم بِکَش زِ ساغَرِ عید ۷

ازین شکار سویِ شاه بازپَر چون باز
که دَرپَرید به مُژده زِ شَهْ کبوترِ عید ۸

تو گاوِ فَربِهِ حِرصَت به روزه قُربان کُن
که تا بَری به تَبَرُّک هِلالِ لاغَرِ عید ۹

وَگَر نکردی قُربان عِنایَتِ یَزدان
امید هست که ذِبْحَش کُند به خَنْجَرِ ۱۰