خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر از خود می‌خواهد که از او جدا نشود، زیرا بدون آن احساس بیجان و بی‌تن می‌کند. او خواهان پیوند با خود است تا زندگی شادی داشته باشد و از تنهایی رهایی یابد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و ادبی است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب‌تر است.
شماره ۲۹ - از خود برهان مرا که بس ممتحنم
از خود برهان مرا که بس ممتحنم
جان و تن من باش که بیجان و تنم ۱
خویشی خودم بخش که تا خوش بزیم
با خویشتنم گیر که بیخویشتنم ۲
جان و تن من باش که بیجان و تنم ۱
خویشی خودم بخش که تا خوش بزیم
با خویشتنم گیر که بیخویشتنم ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۸ - کو هیچ رهی که پیش آن سدّی نیست
گوهر بعدی:شماره ۳۰ - عشقت ز ابد تا به ازل میبینم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
