این متن شعری عرفانی است که بر اهمیت عشق الهی و پرهیز از عشقهای دنیوی تأکید دارد. شاعر از می صفا و می خدا به عنوان نماد عشق حقیقی یاد میکند و توصیه میکند که به عاشقان خدا جز این عشق حقیقی داده نشود. همچنین، شاعر از عشق زمینی و وسوسههای آن دوری میجوید و بر اهمیت عشق الهی و پاکی در راه عشق تأکید میکند.
این متن حاوی مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده در شعر نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد تا بتواند به درستی درک شود.
غزل ۹۱۷ - به یارکان صفا جز می صفا مدهید
چو مَیْدهید بدیشان جُدا جُدا مَدَهید ۱
دَرین چُنین قَدَح آمیختن حَرام بُوَد
به عاشقانِ خدا جُز میِ خدا مَدَهید ۲
بِرَهنگانِ رَه از آفتابْ جامه کُنید
بِرَهنگانِ رَهِ عشق را قَبا مَدَهید ۳
چو هیچ بادِ صَبایی به گَرْدِشان نَرَسد
به جانِشان خَبَر از وَعده صَبا مَدَهید ۴
به بویِ وَصلْ اگر عاشقی قَرار گرفت
بَهانه را نَپَذیرم بَهانهها مَدَهید ۵
شرابْ حاضر و معشوقْ مَست و مَنْ عاشق
مرا قَرار نباشد به بو مرا مَدَهید ۶
شرابْ آتش و ما زادهایم از آتش
اگر حَریف شِناسید جُز به ما مَدَهید ۷
برایِ زَخمِ چُنین غازیان بُوَد مَرهَم
کسی که دَرد ندارد بِدو دَوا مَدَهید ۸
چو تاجِ مَفْخَرِ تبریز شَمسِ دین آمد
لِقایِ هر دو جهان جُز بدان لِقا مَدَهید ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.