شاعر در این متن از عشق و فروتنی سخن میگوید و از معشوق میخواهد که با بدخویی و خشمی بیدلیل از او دوری نکند. او خود را خاک پای معشوق میداند و از او میخواهد که همچون خاک، او را از خود نراند.
متن دارای مفاهیم عاشقانه و عرفانی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربهی بیشتری دارد. همچنین، استفاده از استعارههایی مانند «خاک پای معشوق» ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد.
شماره ۲۰ - جانا ره بدخویی ناساز مگیر
خشمی که مبادت از سر ناز مگیر ۱
من خاک توام که باد دارم در دست
چون خاک توام پای ز من باز مگیر ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.