این متن هشداردهنده درباره خطرات و فریبهای دنیا است. شاعر به مخاطب هشدار میدهد که به ظاهر فریبندهها اعتماد نکند، زیرا ممکن است در دام بیفتد و آسیب ببیند. همچنین تأکید میکند که نباید به دانش و کمال خود مغرور شد، زیرا دنیا میتواند هر کسی را به سرعت از اوج به حضیض بکشاند.
این متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین برخی از مفاهیم مانند فریب و دامهای دنیا ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده یا نامفهوم باشد.
غزل ۹۱۲ - نگفتمت مرو آن جا که مبتلات کنند؟
که سختْ دست دِرازَند بَسته پات کنند؟ ۱
نگُفتَمَت که بدان سویْ دام در دام است؟
چو دَرفُتادی در دام کِی رَهات کنند؟ ۲
نگُفتَمَت به خَراباتْ طُرفه مَستانند؟
که عقل را هَدَفِ تیرِ تُرَّهات کنند؟ ۳
چو تو سَلیم دلی را چو لُقمه بِرْبایَند
به هر پیاده شَهی را به طَرحْ مات کنند ۴
بَسی مِثالِ خَمیرت دراز و گِرد کنند
کَهَت کنند و دو صد بار کَهْرُبات کنند ۵
تو مَردِ دلْ تُنُکی پیشِ آن جِگَرخواران
اگر رَوی چو جِگَرْبَند شورْبات کنند ۶
تو اعتماد مَکُن بر کَمال و دانشِ خویش
که کوهِ قاف شوی زود در هَوات کنند ۷
هزار مُرغِ عَجَب از گِلِ تو بَرسازند
چو زاب و گِل گُذری تا دِگَر چِهات کنند ۸
بُرون کَشَندَت ازین تَنْ چُنان که پَنبه زِ پوست
مِثالِ شخصِ خیالیتْ بیجِهات کنند ۹
چو در کَشاکَشِ احکامْ راضیاَت یابَند
زِ رنجها بِرَهانند و مُرتَضات کنند ۱۰
خَموش باش که این کودَنانِ پَستْ سُخن
حَشیشیاَند و همین لحظه ژاژْخات کنند ۱۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.