غزل ۹۱۲ - نگفتمت مرو آن جا که مبتلات کنند؟

نگُفتَمَت مَرو آن جا که مُبْتلات کنند؟
که سختْ دست دِرازَند بَسته پات کنند؟ ۱

نگُفتَمَت که بدان سویْ دام در دام است؟
چو دَرفُتادی در دام کِی رَهات کنند؟ ۲

نگُفتَمَت به خَراباتْ طُرفه مَستانند؟
که عقل را هَدَفِ تیرِ تُرَّهات کنند؟ ۳

چو تو سَلیم دلی را چو لُقمه بِرْبایَند
به هر پیاده شَهی را به طَرحْ مات کنند ۴

بَسی مِثالِ خَمیرت دراز و گِرد کنند
کَهَت کنند و دو صد بار کَهْرُبات کنند ۵

تو مَردِ دلْ تُنُکی پیشِ آن جِگَرخواران
اگر رَوی چو جِگَرْبَند شورْبات کنند ۶

تو اعتماد مَکُن بر کَمال و دانشِ خویش
که کوهِ قاف شوی زود در هَوات کنند ۷

هزار مُرغِ عَجَب از گِلِ تو بَرسازند
چو زاب و گِل گُذری تا دِگَر چِهات کنند ۸

بُرون کَشَندَت ازین تَنْ چُنان که پَنبه زِ پوست
مِثالِ شخصِ خیالیتْ بی‌جِهات کنند ۹

چو در کَشاکَشِ احکامْ راضی‌اَت یابَند
زِ رنج‌ها بِرَهانند و مُرتَضات کنند ۱۰

خَموش باش که این کودَنانِ پَستْ سُخن
حَشیشی‌اَند و همین لحظه ژاژْخات کنند ۱۱