این متن دربارهٔ دل گمشده و بیقرار است که در بیابان بیپایان الهی ایستاده و از عمری که گذرانده، پرسش میکند. شاعر از دل میخواهد که دیگر بیقراری نکند و آرام گیرد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای سنین پایینتر دشوار بوده و نیاز به تجربه و شناخت بیشتری از زندگی دارد.
شماره ۱۵ - دل گم شد و در ره الاهی اِستاد
در بادیهٔ نامتناهی اِستاد ۱
هان ای دل بیقرار! عمری رفتی
تا چند روی تو چون نخواهی اِستاد ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.