در این متن، شاعر از درد عشق و ناامیدی از وصال معشوق میگوید و خود را به شمعی تشبیه میکند که از سوختن میمیرد. همچنین، با اشاره به دریای بیکران، بیان میکند که چگونه میتوان امید به یافتن گوهر وصل داشت.
متن دارای مضامین عاشقانه و احساسی عمیق است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسبتر است. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای کودکان قابل فهم نباشد.
شماره ۷ - دل با غمِ عشق پای ناوُرد آخر
چون شمع ز سوختن فرومرد آخر ۱
میگفت که دُرِّ وصل در دریا نیست
این آب چگونه میتوان خورد آخر ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.