خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر بیانگر اندوه و سوگ ناشی از فقدان عزیزی است که نور وجودش جهان را روشن کرده بود و اکنون با مرگ او، خورشید و ماه نیز تاریک شده‌اند. همچنین، دنیا مانند پیرزنی فانی است که از آرزوی دیدار او رنج می‌کشد.
مفاهیم عمیق عرفانی و سوگوارانه در این شعر ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد و نیاز به بلوغ فکری و تجربه‌ی بیشتری برای فهم کامل احساسات و مضامین آن دارد.
شماره ۱۷ - ای نور رخت خاک سیه بگرفته
ای نور رخت خاک سیه بگرفته
وز مرگ توآفتاب و مَه بگرفته ۱
وین عالم چون عجوزهٔ فانی را
از آرزوی تو دردِ زَه بگرفته ۲
وز مرگ توآفتاب و مَه بگرفته ۱
وین عالم چون عجوزهٔ فانی را
از آرزوی تو دردِ زَه بگرفته ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۶ - رفتی تو و خون جگریست از تو مرا
گوهر بعدی:شماره ۱۸ - چون گریهٔ من ابر بهاری نبود
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
