غزل ۸۷۳ - خفته نمود دلبر گفتم ز باغ زود

خُفته نِمود دِلْبَر گفتم زِ باغْ زود
شَفتالوی بِدُزدم او خود نَخُفته بود ۱

خندید و گفت روبَهْ آخِر به زیرکی
از دستِ شیرْ صیدْ کجا سَهْل دَررُبود؟ ۲

مَر ابر را کِه دوشَد وان جا کِه دَررَسَد؟
اِلّا مَگَر که ابر نِمایَد به خویشْ جود ۳

مَعْدوم را کجاست به ایجادْ دست و پا؟
فَضْلِ خدایْ بَخشَد مَعْدوم را وجود ۴

مَعْدوم وار بِنْشین زیرا که در نماز
دادِ سلام نَبْوَد اِلّا که در قُعود ۵

بر آتشْ آب چیره بُوَد از فُروتَنی
کاتَشْ قیام دارد و آب است در سُجود ۶

چون لَب خَموش باشد دلْ صدزبان شود
خاموش چند چند بِخواهیش آزْمود ۷