غزل ۸۶۳ - آتش پریر گفت نهانی به گوش دود

آتشْ پَریر گفت نَهانی به گوشِ دود
کَزْ من نمی‌شَکیبَد و با من خوش است عود ۱

قَدْرِ منْ او شِناسَد و شُکرِ منْ او کُند
کَنْدَر فَنایِ خویش بِدیده‌ست عودْ سود ۲

سَر تا به پایِ عود گِرِه بود بَندْ بَند
اَنْدَر گُشایشِ عَدَم آن عُقده‌ها گُشود ۳

ای یارِ شُعْله خوارِ من اَهْلا و مَرْحَبا
ای فانی و شهیدِ من و مَفْخَرِ شهود ۴

بِنْگَر که آسْمان و زمینْ رَهْنِ هَستی اَند
اَنْدَر عَدَم گُریز ازین کور و زان کَبود ۵

هر جان که می‌گُریزد از فَقر و نیستی
نَحْسی بُوَد گُریزان از دولت و سُعود ۶

بی‌مَحوْ کَس زِ لوحِ عَدَم مُسْتَفید نیست
صُلحی فِکَن میانِ من و مَحْو ای وَدود ۷

آن خاکِ تیره تا نَشُد از خویشتَنْ فَنا
نی در فَزایِش آمد و نی رَست از رُکود ۸

تا نُطفهْ نُطْفه بود و نَشُد مَحْو از مَنی
نی قَدِّ سَرو یافت نه زیباییِ خُدود ۹

در مَعْده چون بِسوزَد آن نان و نان خورش
آنگاه عقل و جان شود و حَسرتِ حَسود ۱۰

سنگِ سیاه تا نَشُد از خویشتن فَنا
نی زَرّ و نُقره گشت و نه رَهْ یافت در نُقود ۱۱

خواری‌ست و بَندگی‌ست پس آن گَهْ شَهَنْشَهی‌ست
اَنْدَر نماز قامه بُوَد آنگَهی قُعود ۱۲

عُمری بیازمودیْ هستیِّ خویش را
یک بار نیستی را هم باید آزْمود ۱۳

طاق و طُرِنْبِ فَقر و فَنا هم گِزاف نیست
هر جا که دود آمد بی‌آتشی نَبود ۱۴

گَر نیست عشق را سَرِ ما و هوایِ ما
چون از گِزافه او دل و دَستارِ ما رُبود؟ ۱۵

عشقْ آمده‌ست و گوش کَشانْمان هَمی‌کَشَد
هر صُبحْ سویِ مَکْتَبِ یُوفونَ بِالْعُهود ۱۶

از چَشمِ مومن آبِ نَدَم می‌کُند رَوان
تا سینه را بِشویَد از کینه و جُحود ۱۷

تو خُفته‌یی و آبِ خَضِر بر تو می‌زَنَد
کَزْ خواب بَرجِه و بِسِتان ساغَرِ خُلود ۱۸

باقیش عشق گوید با تو نَهان زِ من
زَ اصْحابِ کَهْف باش هم اَیْقاظ و رُقود ۱۹