غزل ۸۶۱ - لطفی نماند کان صنم خوش لقا نکرد

لُطفی نَمانْد کان صَنَم خوش لِقا نکرد
ما را چه جُرمْ اگر کَرَمَش با شما نکرد؟ ۱

تَشْنیع می‌زنی که جَفا کرد آن نِگار
خوبی که دید در دو جهانْ کو جَفا نکرد؟ ۲

عشقش شِکَر بس است اگر او شِکَر نداد
حُسنَش همه وَفاست اگر او وَفا نکرد ۳

بِنْمایْ خانه‌یی که ازو نیست پُرچراغ
بِنْمایْ صُفّه‌یی که رُخَش پُرصَفا نکرد ۴

این چَشم و آن چراغ دو نورند هم یکی
چون آن بدین رَسید کسی‌شان جُدا نکرد ۵

چون روح در نِظاره فَنا گشت این بِگُفت
نَظّاره جَمالِ خدا جُز خدا نکرد ۶

هر یک ازین مِثالْ بیان است و مَغْلَطه است
حَقْ جُز زِ رَشکْ نامِ رُخَشْ وَالضُّحیٰ نکرد ۷

خورشیدِ رویِ مَفْخَرِ تبریز شَمسِ دین
بر فانی‌یی نَتافت که آن را بَقا نکرد ۸