شاعر از جهان به عنوان بیابانی بیپایان یاد میکند و از مردم میخواهد که در این دنیای سرگردان، کسی را سرگشتهتر از خود نشان دهند. این متن بیانگر احساس تنهایی و حیرت انسان در برابر عظمت جهان است.
مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی موجود در متن ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد و نیاز به تجربه و شناخت بیشتری از زندگی دارد.
شماره ۴۵ - در بادیهٔ جهان دری بنمایید
وین بادیه را پا و سری بنمایید ۱
ای خلق! درین دایرهٔ سرگردان
سرگشتهتر از من دگری بنمایید ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.