در این شعر، شاعر از عشق و رنجهای ناشی از آن سخن میگوید. او از دویدن و پریدنهای بسیار میگوید که نشاندهنده تلاش و کوشش بیوقفه در راه عشق است. در نهایت، او به جایی میرسد که دیگر توانی برایش باقی نمانده و از گریههای خونین و درد دلش خبر میدهد.
متن حاوی مفاهیم عمیق عاشقانه و رنجهای عاطفی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به گریهٔ خونین و درد دل میتواند برای سنین پایین سنگین باشد.
شماره ۵۵ - در عشق نشان و خبر من برسید
وز گریهٔ خونین جگر من برسید ۱
چندان بدویدم که تک من بنماند
چندان بپریدم که پر من برسید ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.