شاعر در این متن از احساس گمگشتگی و سردرگمی خود میگوید. او از افتادن در یک وضعیت بیهدف و نامعلوم سخن میگوید و تلاش میکند تا دلیل این وضعیت را توضیح دهد. با دیدن سایه خود در نور خورشید، متوجه وضعیت خود میشود و در نهایت در همان وضعیت گرفتار میشود.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره و نمادگرایی در متن نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۴۵ - این بیخودیی که من در آن افتادم
شرحش بدهم که از چسان افتادم ۱
خورشید بتافت سایه دیدم خود را
برخاستم و در آن میان افتادم ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.