متن بیانگر این است که برای رشد و تعالی، باید مانند گوی از خودگذشتگی کرد و به جایی رسید که در همه حال و همه جا حاضر بود، بدون آنکه به مکانی خاص وابسته باشد.
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در متن ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال قابل درک نباشد و نیاز به تجربه و دانش بیشتری برای فهم کامل دارد.
شماره ۷۹ - پیوسته حریفِ جان فزایم باید
چون گوی ز خود بیسر و پایم باید ۱
چون من همه وقتی همه جایی باشم
ممکن نبود که هیچ جایم باید ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.