شاعر در این متن از احساس ناشادی و سردرگمی خود در هستی سخن میگوید. او خود را در حلقهای از نیستی و هستی مانند زنجیری درهمافتاده میبیند و این حالت را توصیف میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن برای سنین پایینتر دشوار بوده و نیاز به بلوغ فکری دارد.
شماره ۷۳ - آن وقت که گفتمی که ناشاد منم
چون دانستم که بر چه بنیاد منم ۱
در حلقهٔ نیست هست چون زنجیری
در هم افتاده وانچه افتاده منم ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.