خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این متن از عشق به عنوان بیابانی بی‌کران یاد می‌کند که هر گام در آن، ارزشی بیش از صد جهان دارد. عمری در این بیابان سرگردان بوده و در نهایت درمی‌یابد که خودِ عشق، همان بیابان است که با او همراه شده است.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن‌ها به بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.
شماره ۶۳ - چون بادیهٔ عشق، مرا پیش آمد
چون بادیهٔ عشق، مرا پیش آمد
هر گامم ازو ز صد جهان بیش آمد ۱
دل رفت و درین بادیه تک زد عمری
خود بادیه او بود چو با خویش آمد ۲
هر گامم ازو ز صد جهان بیش آمد ۱
دل رفت و درین بادیه تک زد عمری
خود بادیه او بود چو با خویش آمد ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۶۲ - آرام ز جانِ حاضرم میبینم
گوهر بعدی:شماره ۶۴ - آن دم که چو بحر کل شود ذات مرا
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
