شاعر در این متن از احساس بیپایان طلب و جستجوی خود سخن میگوید. او در حالی که همیشه در حال طلبیدن است، از این که طلبش هر دم بیشتر میشود در تعجب است. همچنین، او به تلاش مداوم خود در روز و شب اشاره میکند، گویی که در روز چاهی میکند و در شب آب میبرد.
محتوا دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آنها ممکن است برای سنین پایینتر دشوار باشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۴۸ - دایم ز طلب کردن خود در عجبم
زیرا که زیادتست هر دم طلبم ۱
کاریز همی کَنَم به دل در همه روز
شب آب همی برم زهی روز و شبم! ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.