این متن بیانگر احساس تنهایی و ناشناخته ماندن است، با وجود حضور گسترده. شاعر احساس میکند که با وجود نزدیکی ظاهری، فاصلهای عمیق بین او و دیگران وجود دارد.
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در متن ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. این محتوا نیازمند سطحی از بلوغ فکری و تجربهی زندگی است تا بتواند ارتباط مناسبی با مخاطب برقرار کند.
شماره ۷ - ماییم که جز درگهِ ما درگه نیست
گرچه همه ماییم کسی آگه نیست ۱
از خود تو به صد هزار فرسنگی دور
وز هستی ما، تا به تو، مویی ره نیست ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.