در این متن، شاعر از فرار مداوم مخاطب از حضور او سخن میگوید، در حالی که حضرت (احتمالاً اشاره به خدا یا معشوق) میخواهد او را مانند خودش گرداند. این بیتها بیانگر رابطهای عرفانی یا عاشقانه و میل به وحدت هستند.
محتوا دارای مفاهیم عرفانی و انتزاعی است که درک آن برای مخاطبان جوانتر دشوار بوده و نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۴ - عمرت که میان جان و تن گرداند
یا قطرهٔ تو دُرِّ عدن گرداند ۱
پیوسته تو میگریزی و حضرتِ ما
خواهد که تو را چو خویشتن گرداند ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.