شاعر در این بیتها بیان میکند که نه در آغاز و نه در پایان، بلکه در میانهای از هستی میمیرد و از هر دو جهان (دنیا و آخرت) دست خالی میرود. او مخاطب را به تأمل در وجود خود دعوت میکند.
محتوا شامل مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی درباره مرگ و هستی است که درک آن برای مخاطبان جوانتر ممکن است دشوار باشد.
شماره ۱۱۱ - نه در بتری نه در بهی میمیرم
نه مبتدی ونه منتهی میمیرم ۱
در من نگر،ای هر دو جهان خاکِ درت
کز هر دوجهان، دست تهی میمیرم ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.