شاعر در این ابیات از سرگردانی و حیرانی در برابر تقدیر و حکمت الهی سخن میگوید و به ناعادلانه بودن قضاوتها اشاره میکند. او با بیان «تو توئی و من منم» بر تفاوت ذات و جایگاه خود با دیگری تأکید میورزد.
محتوا دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین ممکن است برخی از مضامین مانند نابرابری و تقدیر برای مخاطبان جوانتر سنگین یا نامفهوم باشد.
شماره ۸۷ - ای دایرهٔ حکم تو سرگردانی
وی بادیهٔ قضای تو حیرانی ۱
دست آلاید به خون من چون تو کسی
آخر تو توئی و من منم، میدانی ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.