شماره ۷۶ - گر فضلِ تو عقل را یقین مینشود

گر فضلِ تو عقل را یقین مینشود
زانست که تیز چشم دین مینشود ۱

گر جملهٔ خلق را بیامرزی تو
دانم که ترا هیچ درین مینشود ۲