شاعر در این متن از تنهایی و ناشناخته ماندن رازهای درونی خود سخن میگوید و با وجود حضور معشوق، خود را غایب و سرگردان میبیند. او از معشوق میپرسد که در نبودش به چه کسی پناه ببرد.
مفاهیم عمیق عرفانی و احساسی موجود در متن ممکن است برای مخاطبان زیر 15 سال سنگین یا نامفهوم باشد. درک این شعر نیاز به بلوغ عاطفی و شناختی دارد.
شماره ۵۱ - چون نیست کسی در دو جهان دمسازت
کس نتواند شناخت هرگز رازت ۱
در حاضریت ز خویش غایب شدهام
ای حاضر غایب! ز که جویم بازت ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.