این متن شعری عرفانی است که خطاب به هدهد به عنوان نمادی از عشق و پیامرسانی الهی سروده شده است. شاعر از هدهد میخواهد که نامهای را به سبا ببرد و از مقام دنیوی چشم بپوشد. در ادامه، شاعر به جایگاه والای هدهد در نزد سلیمان و مقامات الهی اشاره میکند و از او میخواهد که مانند جبریل امین عمل کند و جهان را با عشق و نامههای الهی تازه کند.
متن دارای مفاهیم عرفانی و نمادین است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی دارد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و اشارات تاریخی و مذهبی ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
از سر گرفتن قصه
تویی نامه برو نام آور عشق ۱
ببر این نامه و عزم سبا کن
ولی افسر بنه منصب رها کن ۲
چه میگویم سلیمانی چو برخاست
اگر منصب کنی آید ترا راست ۳
سلیمانت طلب داشت از جهانی
که تو غایب شدی از وی زمانی ۴
چو تو در پرده چندین جاه داری
چرا پیوسته سر در راه داری ۵
تویی جبریل هم بر فرش ادریس
چرا پیکی کنی در عرش بلقیس ۶
اگر پیکی، چو جبریل امین شو
بیک دم زاسمان سوی زمین شو ۷
فلک از عشق پر آوازه گردان
جهان از نامهٔ گل تازه گردان ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.