غزل ۷۵۲ - هم دلم ره می‌نماید هم دلم ره می‌زند

هم دِلَم رَهْ می‌نِمایَد هم دِلَم رَهْ می‌زَنَد
هم دِلَم قُلّاب و هم دلْ سِکّهٔ شَهْ می‌زَنَد ۱

هم دِلَم اَفْغان کُنان گوید که راهِ من زدند
هم دلِ من راهِ عَیّارانِ اَبْلَه می‌زَنَد ۲

هم دلِ من هَمچو شِحْنه طالِبِ دُزدان شُده
هم دلِ من هَمچو دُزدان نیمْ شب رَهْ می‌زَنَد ۳

گَهْ چو حُکْمِ حَق دلِ من قَصدِ سَرها می‌کُند
گَهْ چو مُرغِ سَربُریده اَللَّهْ اَللَّهْ می‌زَنَد ۴