این متن شعری عرفانی و عاشقانه است که در آن شاعر از عشق و ستایش معشوق و ارتباط عمیق روحانی با او سخن میگوید. شاعر از احساسات خود نسبت به معشوق، از جمله عشق، تسلیم، و تحول درونی خود صحبت میکند. همچنین، از مفاهیمی مانند عطوفت، تواضع، و جستجوی حقیقت استفاده شده است.
متن شامل مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۷۵۰ - شاد شد جانم که چشمت وعدهٔ احسان نهاد
ساده دل مَردی که دلْ بر وَعدهٔ مَستان نَهاد ۱
چون حَدیثِ بیدلان بِشْنید جانِ خوشْ دِلَم
جان بِداد و این سُخَن را در میانِ جان نَهاد ۲
بُرج بُرج و خانه خانه جویَم آن خورشید را
کو کلیدِ خانه از همسایگانْ پنهان نَهاد ۳
مُشک گفتم زُلْفِ او را زین سُخَن بِشْکَسْت زُلْف
هِنْدویِ زُلْفَش شِکَسته رو به تُرکِستان نَهاد ۴
من نِیَم سُلطانْ وَلیکِن خاکِ پای او شُدم
خاکِ پایِ خویشتن را او لَقَبْ سُلطان نَهاد ۵
هَمچو گُربه عَطْسهٔ شیری بُدم از اِبْتِدا
بس شُدم زیر و زَبَر کو گُربه در اَنْبان نَهاد ۶
گفت اَرْتو زادهٔ شیری نهیی گُربه بَرآ
بَردَرْ اَنْبان شیر در اَنْبانْ درونْ نَتْوان نهاد ۷
من چو اَنْبان بَردَریدم گفت آن اَنْبان مرا
چون تویی را هر کِه گُربه دید او بُهْتان نَهاد ۸
شَمسِ تبریزیست تابانْ از وَرای هفت چَرخ
لاجَرَم تابِ نوآیین بر چهاراَرْکان نَهاد ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.